تنهايي

اتاقي‌ست كه با هر نفس بزرگتر ميشود

و آن‌قدر تاريك است

كه حجمش را نمي‌فهمم

انگار چند نفر

 در اتفاقي ناگهان

در يك نفر خلاصه شده

و مدام تكثير می‌شود!

تنهايي

 شبيه درد

شبيه بلوغ

هر شب

بزرگتر می‌شود!